سفر دراز ما.....

مامان همیشه می گوید : رمضان همیشه همان جاست که بود،این ما هستیم که می آییم و می رویم.
مامان درست می گوید.
ما همیشه مسافر هستیم.

.

این دهان بستی دهانی باز شد
تا خورنده ی لقمه های راز شد
این دهان بربند تا بینی عیان
چشم بند آن جهان حلق ودهان
لب فرو بند از طعام وزشراب
سوی خوان آسمانی کن شتاب
برامیدراه بالا کن قیام
همچو شمعی پیش محراب ای غلام
طفل جان ازشیرشیطان بازکن
بعدازآنش با ملک انباز کن
گرزشیردیو تن را وابری
درفطام او بسی نعمت خوری
گرتو این انبان زنان خالی کنی
پر زگوهرهای اجلالی کنی
چندخوردی چرب وشیرین ازطعام
امتحان کن چندروزی درصیام
چندشبها خواب راگشتی اسیر
یک شبی بیدار شو دولت بگیر
از طعام الله و قوت خوش گوار
برچنان دریا چو کشتی شو سوار
باش در روزه شکیبا و مصر
دمبدم قوت خدارا منتظر
کان لب خشکت گواهی میدهد
کاو به آخربرسرمنبع رسد
خشکی لب هست پیغامی زآب
که به مات آردیقین این اضطراب

قاصدک

...در جاده که می راندیم، با قاصدکی تصادف کردیم. ما به سرعت می رفتیم و او به سبکی نسیم می آمد. در آن لحظه ی بزرگ، با وسعتی به فراخی آسمان ابی ابری ، با شگفتی بلندای کوه، در یک لحظه ی بی انتها ، در جاده که می راندیم، ما می رفتیم ، او می آمد خوردیم به هم. بعد ما دوباره به راه می رفتیم، او به آسمان....