غزل ِ درود و بدرود
با درودی به خانه می آیی و
با بدرودی
خانه را ترک می گویی.
ای سازنده!
لحظه ی عمر ِ من
به جز فاصله ی میان ِ این درود و بدرود نیست:
این آن لحظه ی واقعی ست
که لحظه ی دیگر را انتظار می کشد.
نوسانی در لنگر ِ ساعتی ست
که لنگر را با نوسانی دیگر به کار می کشد.
گامی ست پیش از گامی دیگر
که جاده را بیدار میکند.
تداومی ست که زمان ِ مرا می سازد
لحظه هایی ست که عمر ِ مرا سرشار می کند.
... می دانی
تو می دانی
که مرا
سر ِ باز گفتن ِ کدامین سخن است
از کدامین درد.
... از بیرون به درون آمدم:
از منظر
به نظاره به ناظر. _ ...
... و به هنگامی که مرغان ِ مهاجر
در دریاچه ی ماه تاب
پارو می کشند،...
... کجایی تو؟
که ام من؟
و جغرافیای ما
کجاست؟
... آسمانی از فیروزه ی نیشابور
با رگه های سبز شاخ ساران ،
همچون فریاد واژگون ِ جنگلی
در دریاچه ای،...
... و آغوش ات
اندک جایی برای زیستن
اندک جایی برای مردن
و گریز ِ از شهر
که با هزار انگشت
به وقاحت
پاکی ِ آسمان را متهم می کند. ...
... بی آن که از تمامی ِ صدا ها
یک صدا
آشنای تو باشد،_ ...
... و طراوت ِ شمع دانی ها
در پاشویه ی حوض. ...
... و زلالی چشمه ساران
از باران و خورشید ِ تو سیراب می شود. ...
... همچنان که شادی اش
طلوع ِ همه آفتابهاست
و صبحانه
و نانِ گرم، ...
... چرا که من ریشه های تو را در یافته ام ...
عاشقانه
(برای دوستی که این شعر محبوبش است از شاملو )
آنکه می گوید دوست ات می دارم
خنیاگر غمگینی ست
که آوازش را از دست داده است
ای کاش عشق را
زبان سخن بود
هزار کاکلی شاد
در چشمان ِ توست
هزار قناری خاموش
در گلوی من.
عشق را
ای کاش زبان سخن بود
□
آنکه می گوید دوست ات می دارم
دل ِ اندهگین ِ شبی ست
که مهتابش را می جوید.
ای کاش عشق را
زبان سخن بود
هزار آفتاب ِ خندان در خرام ِ توست
هزار ستاره ی گریان
در تمنای ِ من.
عشق را
ای کاش زبان ِ سخن بود
... من و تو یک دیده گانیم
که دنیا را هر دم
در منظر خویش
تازه تر می سازد. ...
می خواهم نفس ِ سنگین ِ اطلسی ها را پرواز گیرم.
...با جاپایی ژرف تر از شادی
در گذرگاه پرندگان...
...از رنگین کمان بهاری ِ تو
که سراپرده در این باغ خزان رسیده بر افراشته ست
نقش ها می توانم زد...
...نام ات سپیده دمی ست که بر پیشانی آسمان می گذرد...
پاییز
گوی طلای گداخته
بر اطلس فیروزه گون
[ سراسر چشم انداز
در رویایی زرین می گذرد.]
و شبح آزادگرد هیونی یال افشان،
که آخرین غبار تابستان را
کاهلانه
از جاده ی پرشیب
برمی انگیزد.
و نقش رمه یی
بر مخمل نخ نما
که به زردی
می نشیند.
طلا
و لاجورد.
طرح پیلی
در ابر و
احساس لذتی
از آتش.
چشم انداز را
سراسر
در آستانه ی خوابی سنگین
رویایی زرین می گذرد.
...به سان درخت که با جنگل سخن می گوید...
... افسوس!
موها ، نگاهها
به عبث
عطر لغات شاعر را تاریک می کنند...
