تجربه اش را دارید؟ در غروب دشتی سبز و سرد ،آتشی افروختن...
غروب . تاریک روشنای دم شب با آسمانی مه گرفته بی ته رنگی از رد نارنجی خورشید. کنار مزرعه ای سبز لب جویی، برافروختن آتش. سردی و روشنی و سبزی و سیاهی و سرخی...
سکوت دشت و گه گاه صدای تیز و تند پرنده ای رها که زود ناپیدا می شود در بی کرانگی فضا. نشستن بر کنده ی درختی و محوشدن در رقص پر راز و رمز آتش روشن. سرخی اتش بر چهره و گرمی اتش بر تن و آوای آب و سوختن چوب ،و بوی مطبوع سبزی و آتش و خاک که بر دوش باد سوارند...
رهایی از کلمه . غرقی در سکوت. بی نیازی از اهنگ و زمزمه و حرف و آدم ها...
گم نه. نشسته ای و از یاد خویش رفته . گمی و در دمی که در می یابی گمی،در می یابی که نه گمی که رهایی که شده ای جزیی از آسمان. که شده ای آسمان . که شده ای سبزی. که شده ای خاک، که سواری در آغوش باد، که جاری ی در صدای پرنده. که زنده ای زنده چون آتش. که خود آتشی. که خود طبیعتی. که خود انسانی که پس از لحظه های سالیان دوری ،دمی ابدی با مادر زمین پیوند خورده ای....
