در فصلنامه هنر بهار ۸۷ با اشاره ای به داستان اصحاب کهف٬نویسنده زیر عنوان (مستمر در زمان ـ رادی و ایبسن ـ ) سوالی پرسیده است  که از عصر  که خوانده امش ذهنم را رها نمی کند:

...فاصله میان این نسل و آن نسل بسیار است.گویی به آنچه می خواسته اند رسیده اند.خواستنی که معطوف به حقیقت است.آیا ٬ انگیزه ای برای ماندن و میلی برای زیستن وجود دارد؟خود٬پاسخ می دهند :میل به ماندن نداریم.اکنون بر مزار ایشان که گنبد و بارگاه و مسجدی بنا کرده اند ایستاده ایم ٬ و ــ همچنان ــ پرسش می کنیم:

                                             چرا میل به ماندن نداشتند؟