سالهاست سعی می کنم آدم ها رو به نام نخوانم و خوشبختانه اونقدر آقا و خانم دکتر می شناسم که نیازی به خرج کردن اسم و فامیل نباشه. حتی استادامو فقط آقای دکتر صدا می کنم در صورتیکه خودم به واژه استاد اعتقاد دارم. یهو یادم اومد آدم های کمی رو به نام کوچک صدا می کنم که خیلیاش عادت قدیمیه تا خواست این روزهام و عجیبش این که هیچ ناراحت نشدم.

باورم نمی شه من اون آدمیم  زمانی از اعتقادات راسخم این بود که اگر آدم ها یاد بگیرند هم رو با نام کوچک بخوانند دنیا به صلح نزدیک تر می شود. الان می بینم از اون حرف ها بود. می دونم چرا بهش اعتقاد داشتم. هنوزم منطقیه ٬ اما می دونین بقیه اعتقاد نداشتن. می دونین چی می گم؟ دیگران باور نداشتن.الان فقط صدا مهمه. صدا. نام من هم خوش آهنگه. خوش آهنگ.

 

نوشته اصلا قرار نبود این باشه. می خواستم بگم فقط می شه با اعتقاد کس دیگه ای رو به نام صدا کرد.با ایمان. و همیشه هم فاصله ای هست!