می گفت :... از آن صد سال ٬ پنجاه سالش گذشت و بهتر نشد...

یکی از نوشته های بهنود بود درباره ی خاطرات کودکی اش از دم عید. چند قرن پیش خوانده ام؟ فقط یادم است همان دم که خواندم دلم گرفت. می فهمیدمش بی آنکه پنجاه سال گذشته باشد.حالا هم دلم گرفته بود و دقیقا همین به یادم آمد. به صد سال به این سال های ما !

خیلی مزخرف است که من چند ماه است بهنود را نمی توانم بخوانم.