امروز اولین هم اندیشی نقد و تحلیل روان کاوانه ی آثار ادبی و هنری از ساعت ۱۰ صبح تا ۱۶ بعد از ظهر در فرهنگستان هنر برگزار شد. هر قدمی در راه نقد علمی یک گام به جلو ست از نظر من. گفته ی دکتر صنعتی که رییس همایش و رییس گروه نقد روانکاوی فرهنگستان هنر است کاملا بدیهی و درست است که تنها با نقد می توانیم ببینم کجا بوده ایم؟ کجا هستیم و کجا می خواهیم برویم.

به واسطه ی آشنایی ام با نقد در طی سال هایی که ادبیات می خوانده ام ٬ در یافته ام که منتقد باید نترس و صریح باشد ٬ تعارف نداشته باشد ٬ از تنهایی نترسد٬ به متن ارجاع دهد و نه به شخصی بودن ها٬ با سوژه اش محترمانه برخورد کند و از همه مهم تر مستند حرف بزند.

یکی از بزرگترین درس های زندگی  من بوده است که نه فقط در نقد ادبی که در بسیاری از وقت های زندگی ام سعی کرده ام خودم را به استانداردش نزدیک کنم ٬ و هنوز نرسیده ام بس که از شیوه ی زندگی ایرانی خصوصا زندگی اجتماعیش دور است ٬ گفته ی استاد نقد ادبی ام بود در دوره لیسانس که با او اولین گام های نقد را برداشته ام که : بچه ها ٬ هر چقدر دلتان می خواهد حرف بزنید ٬ هر شیوه ای که می خواهید به کار ببرید ٬ از هر منظری ٬ با هر واژه فقط بی زحمت با متن ساپورتش کنید.

این با متن ساپورت کردن پدیده ایست برای خود .

من از آنجا که به خستگی ذهنی دچارم ٬ نمی توانم نظر خیلی شسته رفته ای داشته باشم اما ٬ سطح استاندارد علمی بالایی برای نقد هایی که شنیدم قائل نیستم. یا دست کم انتظار بار علمی و ارجاع متنی بیشتری را داشتم. البته باید مقاله ها ٬ کامل٬ منتشر شود تا بدون تاثیر پذیری از نام هایی که حاضر بودند ٬ با خواندن متن ببینم چقدر برداشت من درست بوده.

ببینید ٬ همچنان تاکید دارم هر همایشی می باید نام جوان جدید نا شناخته ای را معرفی کند. فکر می کنم فضاهای ما خیلی تحت تاثیر نام ها هستند ٬ با احترام به همه ی صاحب نام ها ٬ ما روزی باید این فضا را بشکنیم و مولف مرده باشد.

شخصا با بیماری که هنوز هست ٬ رفته بودم تا تولد  و اولین قدم علمی یک گروه را ببینم و همچنین ٬ رفته بودم تا از نزدیک جناب دکتر محمد صنعتی را ببینم که به نوعی شاگرد غیر مستقیم اویم با خواندن نوشته هایش و چیز های فراوانی که از او آموخته ام.

در چنین جمع هایی که می نشینید ٬ در کنار آدم هایی که معمولا تحصیلات خوبی دارند و دغدغه های علمی ٬ امید وار می شوید که ما هم روزی ملت اندیشه ورزی خواهیم شد ٬ روزی که  به عمر من و شما قد نمی دهد اما راه  رسیدن به آن با گام ها ی ما هموار شده.